Translate

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Γράμμα Στο Χρόνο





" Πέρασαν σχεδόν δέκα χρόνια..."

Σε βρήκα κάποτε σε ένα καλοκαιρινό club χωμένο σε μια γωνιά να στέκεις αμίλητος. Φτωχέ μου... αλήθεια σε θυμάμαι να προσπαθείς να ταιριάξεις με το περιβάλλον, σαν ελαττωματικό κομμάτι παζλ που δεν ταιριάζει με τίποτα και αναγκάζεται να μένει μονίμως έξω απ' την μεγάλη εικόνα. Παράξενα και άβολα σου έμοιαζαν όλα αυτά. Μα έπρεπε να είσαι εκεί. Όλοι ήταν εκεί. "Έτσι διασκεδάζει ο κόσμος" σου 'λεγαν. Και σαν μελαγχολικό πρόβατο ακολουθούσες, ελπίζοντας πάντα για κάτι καλύτερο.

Μα μέσα σε όλη αυτήν την μάταιη κούραση, την πνιγερή κάπνα και την εκκωφαντική ρυθμική μουσική, μόνο ένα πράγμα σε ένοιαζε. Ο πραγματικός λόγος που ήσουν εκεί ήταν μονάχα για να ψάξεις τα μάτια της. Να σταθούν αντικριστά απέναντι στα δικά σου, να ριγήσει η καρδιά σου, να σου χαμογελάσει, να της μιλήσεις, να θαυμάσεις την αέρινη ομορφιά της. Και αν το 'θελε η μοίρα σου, να την αγγίξεις.

Μέσα σε αυτό το μαύρο πανηγύρι ένιωθες την παγωμένη ανάσα σου να τρυπάει το στήθος. Ήταν μία διαρκής αναζήτηση καταδικασμένη να αποτυγχάνει πάντα. "Δεν είμαι εγώ γι' αυτά..." ψέλλιζες... Γιατί πάντα οι άλλοι, οι πιο ταιριαστοί μέσα σε όλη αυτήν την εικόνα γεύονταν πρώτοι τους γλυκούς αυτούς καρπούς του έρωτα. Κι όμως μέσα σου ήσουν σίγουρος ότι κανείς δεν θα μπορούσε να αγαπήσει αληθινά όσο εσύ. Μα στάθηκες όρθιος, δεν το 'βαλες κάτω. Την θλίψη σου διαδεχόταν μία βεβαιότητα ότι ήταν θέμα χρόνου μέχρι να γλυκαθεί η καρδιά σου, μέχρι να 'βρισκες εκείνη που πραγματικά θε γέμιζε τη ζωή σου.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια... Σε βρίσκω πάλι εδώ μπροστά μου να γράφεις γράμματα σε αγνώστους. Μα φαίνεται πια καθαρά στα μάτια σου: Γαλήνεψε η ψυχή σου. Κι ας είναι εκατομμύρια οι σκέψεις που βομβαρδίζουν τον νου σου, κι ας είναι η καρδιά σου λεπτή σαν χορδή κιθάρας. Δεν ανησυχείς πια. Δεν προσπαθείς να ταιριάξεις στα παζλ της εποχής. Γιατί, φίλε μου, λάβανε τα όνειρά σου εκδίκηση! Γιατί βρήκες το γλυκό χαμόγελο που γεμίζει την καρδιά σου στο πρόσωπό της, και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί πλάι του. Κι όλες οι μάταιες προσδοκίες, η αδυναμία σου να προσαρμοστείς, οι θλίψεις του παρελθόντος και η βαθιά μοναξιά που σε ταλάνιζε μια ζωή γκρεμίστηκαν σαν χάρτινος πύργος μπροστά στην γενναιοδωρία των ματιών της.

Και ίσως με αυτό το γράμμα σου να προσπαθείς να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο, να βρεις τον παλιό σου εαυτό και να τον παρηγορήσεις... Να του πεις "κάνε κουράγιο, τα καλύτερα έρχονται", να του δώσεις μια πρόγευση του λαμπρού μέλλοντος. Κι έτσι όπως στέκει στην γωνιά του πικραμένος να του χαρίσεις ένα μικρό χαμόγελο.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο όμορφο και πιο συγκινητικό;

Ότι τα κατάφερες.

6 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω ποια δύναμη ή ανάγκη ωθεί τον άνθρωπο στην αιώνια αναζήτηση της ολοκλήρωσης μέσα από την συνύπαρξη με το άλλο του μισό! Η ανάγκη αυτή όμως θεριεύει με το πέρασμα του χρόνου και από εκεί που αρχικά είναι ένα όνειρο σιγά-σιγά γίνεται επιτακτική μέριμνα. Από μικρά παιδιά πλάθουμε ένα πρότυπο για το ταίρι μας και επιδιώκουμε μεγαλώνοντας να το ανακαλύψουμε. Στην πορεία όμως το πρότυπο αυτό αρχίζει να ξεθωριάζει και ο συμβιβασμός κάνει την εμφάνιση του μετατρέποντας το όνειρο σε μια ψυχρή πραγματικότητα. Ο καθένας μόνος του καλείται να αποφασίσει πόσους συμβιβασμούς είναι διατεθειμένος να κάνει και πόσες θυσίες. Εύχομαι πάντως να το αξίζει αυτός ο άνθρωπος για τον οποίον είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε έστω και λίγο την ζωή μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι ωραίο να κοιτάς πίσω στο χρόνο κα να αισθάνεσαι νικητής!
    Τυχεροί και άξιοι αυτοί που το καταφέρνουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφο κείμενο.
    Πόσο λίγο αξίζει τελικά η θλίψη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι αυταπάτη το να ψάχνουμε το άλλο μας μισό για να γίνουμε ολόκληροι.. είμαστε ήδη ολόκληροι αλλά πολλές φορές για να το καταλάβουμε μπορεί να περάσει μια ζωή..όμως όπως και να έχει το ταξίδι αξίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το κείμενο είναι πολύ όμορφο.. Δεν ξέρω αν είμαστε ολόκληροι ή πρέπει τελικά να ψάξουμε το άλλο μας μισό, ούτε γιατί τόσο πολύ έχουμε ανάγκη αυτήν την αναζήτηση.. Όπως και να 'χει όμως, η πραγματική δικαίωση έρχεται όταν τα καταφέρνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή