Translate

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Κατάθεση ψυχής...





~.~.~

ρχεται κάποιο μεσημέρι...με σκούρα,μαύρα γυαλιά στα μάτια της...άπλώνει το χέρι της,με άγγίζει στον ώμο και μου λέει...

"Είμαι η Αλήθεια"


Μην κάθεσαι απόμακρος από την αγάπη...μοιράσου ευτυχία μαζί μου...σβήσε την φωτιά σου,
θα ανάψουμε μαζί καινούργια,μαζί θα δώσουμε ζεστασιά στην αγάπη.
Πονάς είπε... όπως πονάω και εγώ.
Να..πιάσε το χέρι μου να δεις...αυτό, της καρδιάς...δες πόσο κρύο είναι...

"Εμείς οι δύο είμαστε ίδιοι"

Είπε...

Θα φυτέψω βασιλικό σε γλαστρούλα...να βάλω στο παράθυρο απ' έξω ...να τον χαιδεύει το άεράκι και να ευωδιάζει την ευτυχία μέσα μας τα πρωινά...όταν ο ήλιος θα άγγίζει με τις πρώτες αχτίδες του καλημερίζοντας τις ψυχές μας.
Γιασεμιά και νυχτολούλουδα να μοσχοβολούν τις νύχτες στον έρωτά μας θα βάλω γύρω μας.
Χρώματα θα ταιριάξω στούς πίνακες των ονείρων σου...με ανάλαφρο πινέλο το χέρι μου και με πάνινα παπουτσάκια μπαλέτου θα χορεύω στις νότες της ψυχής σου.
Βουτηγμένα σε λάδι τα μαλλιά μου να γλυκάνουν τις πληγές σου...και σκέπασμα τις κρύες νύχτες σου θα γίνει η αγκαλιά μου.
Κοίτα! να ...από εκεί μακρυά στο βάθος που είναι τα πολλά φώτα είδα την φωτιά σου...από εκεί έρχομαι...σκέπασε τη με το χώμα να σβήσει ,πιάσε με σφιχτά απ το χέρι και βάδισε στο δικό μου μονοπάτι.

Και ακολούθησα την "Αλήθεια"

~.~.~

Πίστεψα σέ νεράιδες και άστερόσκονες παραμυθιών...σε μαγικά ραβδάκια πως μεταμορφώνουν κουρελιασμένες ψυχές σε πρίγκιπες...
Μεσα σε βασιλικούς κήπους ...αηδονιών φωνές πως θα μελωδούν την αγάπη της μέσα μου...
Μα...
Φώτα πολλά γύρω μου...αλλά τα όνειρά μου σκοτείνιαζαν...μαράζωνε ο μικρός μου κήπος που είχα φυτέψει μέσα μου...
Σαν μέσα σε κόλαση έγιναν οι νύχτες μου...από τους πόνους...γιατί τα παπουτσάκια είχαν καρφιά στις σόλες...και μου ξέσκιζαν την ψυχή με το χορό της...
Βουτηγμένα μαλλιά σε ξύδι πότιζαν τις πληγές μου.
Σκοτείνιασε τους ουρανούς μου,γλεντούσε μέσα μου καταπατώντας ότι πολύτιμο είχα φτιάξει
για την αγάπη .
Την δική μου αγάπη...αυτή την γλυκιά λέξη στον δικό μου σεβασμό,στην ειλικρίνεια και την περηφάνια μου γι αυτό το συναίσθημα...

Ώσπου...

Μια μέρα πάνω στο χορό της ...σκάλωσε το παπούτσι και έπεσε μπροστά μου...στα πόδια μου...
και τα μαύρα γυαλιά έφυγαν από τα μάτια της και φάνηκε ότι...

"Ηταν το Ψέμα"

Μην με αγγίζεις..
Μην με αγγίζεις σου λέω!!
Μην με πλησιάζεις καν...
Μην τολμήσεις...

Χαμήλωσε τα μάτια σου από επάνω μου...

"Είσαι ψεύτικη"

Πώς να σταθείς στα πόδια σου μετά;
Σκόρπια κομμάτια γύρω μου έγιναν τα πάντα από μέσα μου...ποδοπατημένη καρδιά ...ξεσκισμένα σωθικά που αιμοραγούσαν ασταμάτητα...

Αβάσταχτοι οι πόνοι.

Με ματωμένη αγκαλιά από ότι περιμάζεψα και αδύναμο κουρασμένο κορμί...ξεκίνησα για τον δικό μου κόσμο ξανά...όσο πιο μακρυά θα άντεχα να φτάσω.
Σκυμμένο κεφάλι ...ξυπόλητος...και ξεγυμνωμένη ψυχή ήταν η εικόνα μου.
Δεν είχαν τρέξει τόσα δάκρυα από τα μάτια μου ποτέ άλλη φορά...δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο αδύναμος και προδομένος.
Νύχτες ατελείωτες ήταν η διαδρομή μου...και στο χάραγμα κρυβόμουν...κουλουριαζόμουν και έκρυβα το πρόσωπό μου...μην τύχη και δουν τα πουλιά την κατάντια μου και μελαγχολήσω το ανέμελο κελαιδησμα τους...και μεταφέρουν την θλίψη από κλαδί σε κλαδί σε όλα τα δέντρα και λυγίσουν οι κορμοί τους.

"Η νύχτα ήρθε...ξεκίνα...λίγα βήματα ακόμη...κουράγιο...δεν είσαι ακόμη μακρυά ..."

Δέν θυμάμαι πια πόσες ήταν αυτές οι νύχτες ...ΔΕΝ θέλω να θυμάμαι.

~.~.~

Απόρθητα τείχη έχτισα...και με ατσάλινες σιδεριές σφάλισα την αγάπη μέσα μου...και δεν άφησα τίποτα να την αγγίξει...ούτε καν να την πλησιάσει...

Ποτέ!

X
αμένες μελωδίες ...ανύπαρκτα χαμόγελα...θλιμμένες μορφές...βουρκωμένα μάτια
και γερασμένες σάρκες παραδομένες σε αρπαχτικούς σαρκοφάγους δαίμονες οι εικόνες μου...
Ολα ένας κατεστραμμένος κόσμος...σαν,το τέλος μιας ζωής.
Εφιάλτες πια που σκέπαζαν πανέμορφα χρωματιστά ξημερώματα...ρομαντικά δειλινά...ξάστερους ουρανούς...αυτοσχέδιες μελωδικές συνθέσεις....δικά μου,όπως εγώ τα ήθελα...με δικά μου χρώματα που ταίριαζα στους δικούς μου πίνακες για την δική μου αγάπη...μια αγάπη...όπως εγώ ένιωθα πως πρέπει να είναι...σαν,ένα όνειρο με μοναδικές παραστάσεις ...παραμυθένιας ιστορίας...που δεν θες να ανοίξεις τα μάτια σου για να μην έρθει ποτέ το τέλος της...να μην φτάσεις ποτέ σε εκείνο το "και έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα..."

Ε
να παραβάν που μόλις το παραμέριζες στην άκρη εμφανιζόταν ένας δικός μου κόσμος για την αγάπη...
και...έφτιαχνα...έφτιαχνα...έφτιαχνα...για να είναι ότι πιο τέλειο και αληθινό...με την λαχτάρα σαν έρθει Εκείνη που θα αγγίξει κάποτε την ψυχή μου να έχω να δίνω...να δίνω...να δίνω και να έχω τόσα που να μην τελειώνουν ποτέ...να φτάσουν και να τα μοιραστώ μαζί της για μια ζωή...για να πιστεύουμε ότι για μας η ζωή θα είναι αιώνια...και ας υπάρχει και ο θάνατος...γιατί..."
έχουμε τόσα ακόμη μέσα μας ...που μέχρι να τα ξοδέψουμε..."

~.~.~

Για μια ζωή.!

Π
όσο άραγε ΜΙΑ αγάπη μπορεί να δέσει ΔΥΟ και να δώσει πίστη μέσα τους πώς, για αυτούς δέν υπάρχει τέλος στο "για πάντα μαζί" και ας υπάρχει ο θάνατος...

Το αίνιγμα της φύσης.

Οι ψυχές άραγε όντως υπάρχουν αιώνια;

~.~.~

Ασθενής στον γιατρό χρόνο αφημένο...με τρομαγμένα μάτια, αδύναμα γόνατα,εξασθενημένη καρδιά και ένα μόνιμο ανέκφραστο γυάλινο χαμόγελο πάνω στα χείλη με βρίσκει η σκιά του επισκέπτη.
Νύχτες εδώ και καιρό συντροφεύει την μοναξιά μου μα...το μυστικό μου πέρασμα ποια δύναμη της φώτισε το μονοπάτι και περιφέρεται γύρω από την θλίψη μου;

Μίλησέ μου...πάψε να είσαι μια σκιά ...θέλω να ξέρω...να δω την μορφή σου...να μάθω το σκοπό σου...πως αντέχεις την παγωνιά; πώς ζεις μες το σκοτάδι;
Μίλησέ μου...πες μου...τι σε κάνει να βλέπεις την εικόνα μου τόσες νύχτες;

Με τρομάζεις...

Ήχος από το κάψιμο του ξύλου στη φωτιά έσπαγε λίγο την βαριά σιωπή εκείνης της νύχτας...


και απο το μέρος της σκιάς ακούστηκες...ΕΣΥ...

Βλέπω την ....

"Χαμένη Ευτυχία"

Είπες...

Ξέρω πως είναι...νιώθω μαζί σου ...καθρέπτης της ζωής μου είσαι...νύχτες ολόκληρες στην αντανάκλασή σου στο φώς του φεγγαριού βλέπω εμένα...
Μην με φοβάσαι...μην τραβηχτείς...άφησέ με να σε πλησιάσω.

"Κοίτα!! να...από εκει μακρυά στο βάθος που είναι τα πολλά φώτα σε ακολούθησα..."

"Είμαι η Χαμένη ευτυχία..."

Πληγωμένη...μια ποδοπατημένη ψυχή και εγω...πάρε με διπλα στη φωτιά σου...
μαζί θα περιμένουμε την καταιγίδα που
θα ξεπλύνει τις πληγές...
μελωδικές σημειώσεις θα κρατάμε για
την αγάπη...θα φέρουμε στο σκοτάδι
την άνεση στα μάτια μας με φώς...
νανούρισμα θα γίνουν οι χτύποι
της καρδιάς μου τις νύχτες σου...
η πίστη μου θα φέρει την εμπιστοσύνη...θα σπάσω το γυαλί απ τα χείλη σου...και η ζέστη της καρδιάς μου θα σχηματίσει ξανά το χαμόγελο πάνω τους...θα φτιάξουμε το σεντουκάκι της αγάπης μας.












Και έκατσε δίπλα μου η "Χαμένη Ευτυχία..."

~.~.~

Πάει καιρός που είσαι γύρω μου...δίπλα μου...ήθελα να μάθεις...έπρεπε πιά να σου πώ.

Σου γράφω ...
Τώρα ξέρεις...

Δώσε μου λόγο να μπείς και μέσα μου...άγγιξέ με...

Όποια και να Είσαι
...

Με διάβασες...

Πρέπει να αισθανθώ ο,τι..."Σε κατέχουν τα όπλα μου"...

Το έχω ανάγκη...

Όποια και να είσαι...

Έσύ.!

~.~.~.~.~.~.~.~.~

.......................................................................................................

Ευχαριστώ την αγαπημένη μου φίλη του blog μου Aeriko

που μου χάρισε το πρώτο μουσικό κομμάτι...secret love

.

43 σχόλια:

  1. Οι πονεμένες ψυχές είναι οι καθαρότερες.
    Το μαγικό ραβδί της μεταμόρφωσης είναι το ψέμα.
    Η Αλήθεια εμφανίζεται πάντα άσχημη γι αυτό
    και δεν την ακολουθεί κανείς μας αμέσως.Όποιος τολμήσει
    βέβαια και την αγκαλιάσει χαρίζοντας της ενα χαμόγελο
    φτάνει μαζί της στον καθαρό ουρανό του δικού τους πάντα
    εκεί που σπάνε χίλια κομμάτια όλα όσα γυαλίζουν απατηλά
    με ένα και μόνο της βλέμμα.Ο πόνος αυτών των εμπειριών
    καθαρίζει τα μάτια της ψυχής κι η αλήθεια μας γινεται
    η μονάκριβη αγαπημένη.Αφήνω και κάτι άλλο εδώ και σου εύχομαι
    απο καρδιάς ένα πολύ ομορφο Σ/Κ.:))

    "Πόση δύναμη χρειάζεται το γκρέμισμα της αυταπάτης.
    Οι χαραγματιές πονάνε.Αλλά επιτρέπουν την είσοδο στο φώς.
    Νίκη δεν είναι το ξεπέρασμα του πονου..αλλά η συνθεση της νεας σου εικονας."Γ.Δουατζής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "ακάθαρτον γάρ καθαρού άπτεσθαι ου θεμιτόν"
    Οι τροφοί Ψυχών είναι γύρω μας, έτοιμοι να λεηλατήσουν τα πολύτιμά μας όταν κατεβάσουμε τις ασπίδες...
    Ας έχουμε σαν οδηγό την Φωνή μέσα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. aeriko,

    Ξέρεις...διαβάζουμε στη ζωή μας...βλέπουμε τυποποιημένες εικόνες,παρασυρόμαστε σε όμορφα λογια και ουτοπίες...
    μαγεύεται η φαντασία μας μέσα από αυτά...τα έτοιμα , τα στημένα...και στο τέλος πιστεύουμε και στους ανθρώπους που τα έχουν ετοιμάσει.
    Υστερα,με όλα αυτά φτιάχνουμε την δική μας παραμυθένια αγάπη μέσα μας,συμφωνα με τις δικές μας ευαισθησίες...όπως εμείς θέλουμε να νιώσουμε αυτη την γλύκα της αγάπης...και μετά ριχνόμαστε μέσα στα μάτια της κοινωνίας.
    Βλέπεις,η ανάγκη της φύσης του ανθρώπου "Να αγαπά και να αγαπιέται"
    Αλλά...όλα τα μάτια είναι κάτω απο σκούρα γυαλιά...και εμείς νομίζουμε, ή έτσι μας λένε...ότι έτσι προστατεύονται απο τις αχτίδες του δυνατού ήλιου μονάχα.

    Οταν όμως,έρθει η δική μας στιγμή"Η πραγματικότητα" να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε γιατι το λαχταρούμε και το δικαιούμαστε...μαθαίνουμε πως έτσι κάτω απο το σκούρο γυαλί κρύβουν και τον καθρέπτη της αλήθειας..."τα μάτια" .

    -Ερχεται φανταχτερή σε πλησιάζει και σου λέει.."Ειμαι η αλήθεια" μα...οτι γυαλίζει δεν είναι χρυσός...και βέπεις το "Ψέμα"

    Δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ αλλά "η τρίτη ευκαιρία" δέν υπάρχει σ'αυτο το κομμάτι της ψυχής μου απλόχερα πιά.

    Οταν νιώσω το "ψέμα" παθαίνει αγγύλωση ο σβέρκος μου σαν αλλάξει κατευθυνση.
    Πίσω δεν ξαναγυρίζει...

    Καλή εβδομάδα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. hana,

    Kαλώς ήρθες στο γραμματοκιβώτιο της αυλοπορτάς μου...

    Κρατώ και θα φυλάξω αυτό που μου άφησες!

    Να΄σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κλείνοντας τα μάτια στον φόβο δεν παύεις να τον νιώθεις.
    Κλείνοντας τα αυτιά στον ήχο δεν σταματάς την εκκωφαντική πορεία του.
    Σφραγίζοντας την καρδιά στην αγάπη δεν σταματάς να την χρειάζεσαι .
    Κι αυτή η «οργή» που τώρα διακρίνω μέρος της είναι….

    Είπα να παραμείνω πάλι σιωπηλή μα…δεν άντεξα στην ορμή των λέξεων σου.
    Συγνώμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα περιμενω να ολοκληρωσεις και μετα θα πω...

    φιλια πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. αν αγαπάς αληθινά μέχρι το τέλος συνεχίζεις. και ακόμα παραπέρα. για ένα κάποιο μεσημέρι. που θα απλώσει το χέρι της. και θα ψιθυρίσει..."είμαι η ελπίδα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Anastasia,
    H απομάκρυνση απο το "ψέμα" δεν είναι
    φόβος.
    Φόβος είναι να μην αντιμετωπίζεις την "αλήθεια" την πραγματικότητα δηλαδη.
    Στην περίπτωση που αναφέρω στο κείμενο,αντιμετωπίστηκε η "αλήθεια"μεχρι το επιτρεπτό όριο και γι αυτο και προέκυψε και ο πόνος...άλλωστε...αν δεν δείς την ζωή κατάματα δεν θα ανακαλύψεις ποτέ το "ψέμα"που υπάρχει μέσα της.
    Αυτή ειναι και η ασπίδα μας.
    Ο ήχος,εχει και αυτός ένα όριο εμβέλειας...μέχρι που διασπάτε και χάνεται...
    Η οργή,που σωστά διαπίστωσες αλλά παρερμήνευσες...είναι για τον εαυτό μου.
    Χρειάζεται να ρίχνουμε και κανένα χαστούκι στον ίδιο μας τον εαυτό που και που να ξυπνάμε απο τον λήθαργο.

    Να΄σαι καλά που εξέφρασες την άποψή σου.

    Καλό απόγευμα να΄χεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. faraona,

    Ξέρω..ξέρω,στο τέλος με καρεκλάκι μαζί...

    Φιλά και απο εμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. dasnia,

    Eγω δεν θα ήθελα να πιστέψω πως,"η αγάπη πια κατάντησε ελπίδα"

    Δεν μπορεί,κάπου θα υπάρχει αληθινή αγάπη ακόμη για τον καθένα μας.

    Σ'ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δεν υπάρχει αληθινή αγάπη. Αληθινές στιγμές αγάπης ίσως υπάρχουν. Όταν τελειώσουν τα 'ωραία' απλά προχωράς. Μόνος ή με παρέα, ο καθένας όπως διαλέξει. Όμως τίποτα δεν είναι για πάντα. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει χωρισμός. Κι είναι καλύτερος ο πόνος, που θα απαλύνει και θα σβήσει με τον καιρό παρά το απέραντο κενό.
    Καλό βράδυ. Θα περιμένω να διαβάσω και τη συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "Απόρθητα τείχη έχτισα...και με ατσάλινες σιδεριές σφάλισα την αγάπη μέσα μου...και δεν άφησα τίποτα να την αγγίξει...ούτε καν να την πλησιάσει..."
    ----------------
    Η αληθινή αγάπη σαν την νοιώσεις, κανείς δεν μπορεί να σου την αγγίξει πια έστω και αν δεν χτίσεις απόρθητα τείχη και δεν την σφραγίσεις με ατσάλινες σιδεριές.

    Αυτή (αν είναι αληθινή) θα έχει αφήσει τα σημάδια της μέσα σου, θα σε έχει χαράξει. Και όταν περάσει ο καιρός και καταλαγιάσει λίγο ο πόνος τότε μόνο θα ξεχάσεις τις άσχημες στιγμές και θα ανακαλείς στη μνήμη σου μοναχά εκείνες τις δυνατές στιγμές που σε έκαναν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να δώσεις και να δοθείς χωρίς να προσδοκάς ανταλλάγματα.

    Και τότε αυτές οι μνήμες θα βρίσκονται εκεί σε κάθε δύσκολή στιγμή σου, θα είναι το καταφύγιό σου, το λιμάνι σου έστω και αν το άλλο άτομο δεν υπάρχει στο πλευρό σου πια. Θα έχει μείνει αυτή η υπέρβαση του ευατού σου που δεν μπορείς να την πραγματοποιήσεις αν δεν σου παρουσιαστεί η "αληθινή"αγάπη. Γιατί για όσο καιρό διάρκεσε ήταν "αληθινή", έστω και αν κάποτε σε απογοήτευσε. Αυτό πάει να πει πως δεν ήταν ποτέ "ψεύτικη".

    Σκέψου πως κάθε δοκιμασία μας βοηθά να ανέβουμε ένα επίπεδο γνώσης.

    Την επόμενη φορά λοιπόν θα γνωρίζεις πως προτού να δόσεις και δοθείς θα πείς:

    "Βγάλε τα μαύρα γυαλιά. Θέλω να δω τα μάτια σου. Γιατί τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Και εγώ πλέον προτού να αφεθώ θέλω να δω τον καθρέφτη της ψυχής σου".

    Θα πρέπει όμως να είσαι και εσύ διατεθειμένος να μην φορά γυαλιά. Ούτε άσπρα ούτε μαύρα. Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως ο έρωτας είναι τυφλός.....

    ΥΓ. Συγγνώμη για την πολυλογία, το κείμενό σου όμως ανέσυρε κάποιες ξεχασμένες μνήμες.....Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην τις ξαναπλησιάσω και νόμιζα πως τις κρατούσα καλά σφαλισμένες μέσα μου, μα φαίνεται γελάστηκα...
    Ξέρουν αυτές να δραπετεύουν....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ILive2LovMe,

    Σαν πρώτο, θα ήθελα να σε καλοσορίσω και στη συνέχεια να σε ευχαριστήσω για το πέρασμά σου στο χώρο μου.

    Αυτό έχει την πιο βασική σημασία σε εμένα.

    Καταλαβαίνω απόλυτα τι λες,σήμερα οι άνθρωποι με αυτό το ύφος και συμβιβασμό τρέφουν μια σχέση προσωπική ανάμεσα τους...και την ονομάζουν μάλιστα "Αγάπη",αλλά...όπως πολύ σωστά το διατύπωσες...μόνο στα "ωραία",στις δυσκολίες για επιβίωση σε αυτή τη ζωή καταλήγουν χώρια...με μία έννοια ΣΤΡΙΒΟΥΝ...

    Τι εννοώ,

    "Ζευγάρια επιλέγουν στην αρχή να συμβιώσουν ή αν θες,να συζήσουν μαζί....και ενα,δυο,και περισσότερα χρόνια μαζί.
    Ο καθένας στα δικά του αλλά και στα βασικά κοινά της συγκατοίκησης κατά ένα μέρος μαζί επι κοινού.
    Ολα πάνε καλά! και ναι, το βλέπεις και λές...τι όμορφο ζευγάρι,τι δέσιμο που υπάρχει ανάμεσα τους τι αγάπη!!
    Υστερα,οταν αποφασίσουν να κάνουν το βήμα στο "Για πάντα μαζί" μέσα σε ένα απίστευτο μικρό χρονικό διάστημα εξαφανίζονται όλα...και το χειροτερο,οτι αυτοί οι άνθρωποι όχι μονο πια βρίσκονται χώρια αλλα,γίνονται και οι χειρότεροι εχθροί μεσα από δυσάρεστες καταστάσεις.
    Ξεχάστηκαν λοιπόν και τα ωραία.
    Σέ αλλη περίπτωση,υπάρχουν και οι άνθρωποι που επενδύουν σε μιά σχέση και κερδοσκοπικά στο Για πάντα μαζί και το πετυχαίνουν κι ολας,αλλά μόνο στο να περνάμε καλά και μέσα σε ένα απέραντο συναισθηματικά κενό όπως και εσυ είπες...
    Και,το κέρατο πάει σύννεφο...(δεν βρίσκω αλλη λέξη να το διατυπώσω πιο κομψά)... "

    Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα νομίζω γι αυτο,σίγουρα τέτοιες εικόνες θα τις έχεις δει και συ γύρω σου στήν διαδρομή σου μέσα κα από την κοινωνία.

    Είναι αλήθεια όμως οτι, δεν ζώ στον πλανήτη Άρη και είναι η ζωή μου και εμένα πάνω στην γή.
    Συμμετέχω και γώ σε περιπτώσεις μιας απλής γνωριμίας...σε απλά ενδιαφέροντα κοινά,καλής παρέας,μια περίοδο φλέρτ...σε καποια συνουσία που μπορει να υπάρξει στην εξέλιξη αλλά... χωρίς "ουσία"χωρις όμως να χαθεί ο σεβασμός μου ακόμα μεσα σε όλο αυτό.
    Ελέυθερη σχέση την ονομάζω εγώ αυτή και άλλοι πολλοί μαζι με εμένα νομίζω...και μέσα σε αυτή ναι,υπάρχουν και ισως αληθινές στιγμές αγάπης μα...ΜΌΝΟ στιγμές που κάνουν τον κύκλο τους γρήγορα και κλείνουν.

    Κρατάω λοιπόν το δικό μου ξύλινο σεντουκάκι με κλειδωμένη μέσα την δική μου έννοια "Αγάπης"για την "ουσία" και γι αυτό το "Το για πάντα μαζί"και ας μην έρθει να με αγγίξει ποτέ στη ζωή μου...

    Εγώ,ΔΕΝ το ανοίγω ξανά εύκολα!
    (εδώ σε πειράζω)
    Μα...και το εννοώ.

    Χαίρομαι πολύ που με επισκέφτηκες και που μου έκανες την τιμή να αφήσεις και την άποψή σου.

    Και αυτό το εννοώ!

    Νά'χεις όμορφο Σ/Κύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. dyosmaraki άγαπητό,

    Την καλησπέρα μου και επισημαίνω.

    Αγάπη =Σεβασμός,Ειλικρίνεια,
    Εμπιστοσύνη,Αλήθεια


    Η δική μου ,έννοια Αγάπης.

    Υπάρχει κάποιος που δέν θέλει να τα έχει;

    ΟΧΙ

    Πολλοί όμως αυτοί που δεν θέλουν να τα εφαρμόσουν στόν άλλον...και οι λόγοι; ουουου δεν θα μας φτάσει το Σ/Κύριακο να τους βάλουμε σε μια στήλη.

    Πίστεψα και την πρόσφερα "την έννοια της αγάπης μου" μα...υπήρχε η λαχτάρα μέσα μου να το κάνω.
    Ας πρόσεχα!
    Η λαχτάρα όμως παρέμεινε...
    Σήμερα,απλώς προσέχω...για να μην με βρεί πάλι καμιά "λαχτάρα..."

    Συμφωνώ μαζι σου,"Δοκιμασία"ναι,ειναι ένα μάθημα στό σχολείο για τη ζωή...γενικότερα στις μεταξύ σχέσεις των ανθρώπων αλλά και στίς ειδικότερες,στις πολύ προσωπικές σαν αυτη που συζητάμε τώρα.
    Πιστεύω στο,"αν δυο ανθρωποι πιστέψουν ο ένας στον άλλον και γινουν ΕΝΑ μια ΓΡΟΘΙΑ...μπορουν να κατακτήσουν και να καταφέρουν το για πάντα μαζιστα δύσκολα,στα όμορφα,αλλά...και στα άσχημα...αρκει να υπάρξει το ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΛΩ και απο τους δυο.
    Σε διαφορετικό αποτέλεσμα όμως σημαίνει ότι,σε αυτή την μια ΓΡΟΘΙΑ απο κάποιον υπήρχε το ψέμα...και χάθηκε η ισχυρότητα του ΕΝΑ "
    Ναι,ηταν ΑΛΗΘΕΙΑ οτι το έζησα αλλα η ουσία ηταν ΨΕΜΑ.

    Σε ευχαριστώ για την επισκεψή σου!
    Ενα ξεκούραστο Σ/Κύριακο να έχεις!


    Υ.Γ Σου απαντώ ότι,
    Εκτιμώ οτι δραπετευσε ενα δάκρυ σου και το άφησες εδω να πέσει...
    Δεν πρόλαβε να πατηθεί.
    Το είχα μαζέψει...

    Πολυλογού...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αφού το πρόλαβες, κράτα το, είναι δικό σου, να το φυλάξεις...Για να σου θυμίζει πως δεν είσαι μόνος....

    Και....να μη τις φοβάσαι τις "λαχτάρες".....Αλλωστε τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς λαχτάρες ε?

    Υπογραφή : Μια πολυλογού (εκ γενετής)

    Καλό ξημέρωμα εύχομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κι εγώ στο τέλος θα πω γιατί μας έβαλες δύσκολα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Καποτε ολοι μας ξερεις υπηρξαμε παιδια και μας αρεσαν τα παραμυθια...μας αρεσαν οι μαγικοι κοσμοι των ηρωων...το "εζησαν και αυτοι και εμεις καλυτερα"...και κλειναμε τα μικρα αθωα βλεφαρα μας.
    Εκει λοιπον ειναι η διαφορα :
    οταν τελικα ΞΥΠΝΑΣ...
    ή συνεχιζεις να ονειρευεσαι πριγκιπες και ασπρα αλογα με τα ματια ανοιχτα
    ή πορευεσαι με ο,τι παραμυθι σου πουλησουν..
    ξερεις στη δικη μου ζωη εμαθα να βαζω καθε φορα οση δοση χρυσοσκονης χρειαζομαι...
    ορισε καλε μου τη δοση καθε φορα..μην αναλωνεσαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. dyosmaraki αγαπητό,

    Και ένα χαμόγελο σου άφησε όταν ξαναπεράσεις!

    Μια "λαχτάρα" είναι και αυτο...

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ερατώ μας,

    Νομίζω,πως εχω μαντέψει την άποψη σου...

    Σε διαβάζω, μην το ξεχνάς.

    Μια καλημέρα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. #Lockheart#

    Σε καλοσορίζω!

    Καταλαβαίνω απόλυτα αυτο που λες.

    Κρατώ αυτο το άκουσμα απο εσένα.

    "Καιρός να κάνω κάτι πια σωστό...
    να στείλω ένα γράμμα και σε μένα,
    να πώ στον εαυτό μου σ'αγαπώ!"

    Μα...ξέχασα οδό και αριθμό...

    Σ'ευχαριστώ που πέρασες!

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ένα συναίσθημα και μια επιθυμία μου ξύπνησαν όλες αυτές οι σκέψεις σου, ούτε πόνο, ούτε νοσταλγία, ούτε αγανάκτηση για κάτι το ανέφικτο, αλλά μόνο αυτό:
    ΘΕΛΩ να αγαπήσω και να αγαπηθώ ξανά.........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Katerina,

    Kαλώς ήρθες!

    Στο εύχομαι...να αγαπηθείς και να αγπήσεις για εσένα όπως πρέπει!

    Σ'ευχαριστώ που πέρασες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Νεφέλη,

    Σε καλοσορίζω!

    Πέρασα απο εσένα και διάβασα....

    Δέν έχω λόγια...

    Συνέχισε...

    Σ' ευχαριστώ για την επισκεψή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Προσπαθω να βάλω τις σκέψεις σε σειρά ..για μπορεσω να αποτυπωσω μια όνορφη εικόνα ..
    Η ευτυχια είναι μέσα σου,δεν είναι χαμένη .
    Την ζεις κάθε μερα με το να είσαι ζωντανος απο συναισθηματα κ αγαπη..
    αγάπη αγάπη!!
    Εκει ειναι η ευτυχια Νικο ..

    Φεγγαρένια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Σ ευχαριστώ πολύ για την ευχή .....σου εύχομαι και γω το ίδιο, αν και γι αυτό χρειάζονται 2 καρδιές, 2 καρδιές όμως που θα χουν γερή κράση, πολλές αντοχές, δε θα φοβούνται και θα επιτρέψουν στον άλλον να μπει και στα μέσα δωμάτια της ψυχής τους....όχι μονο στον προθάλαμο.
    Εξάλλου, τί ειναι η αγάπη????? Μια ουτοπία......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Απίστευτο. Υπέροχο κείμενο. Με μεγάλα νοήματα και υπέροχη γραφή.
    Ξέρω πως είναι...νιώθω μαζί σου ...καθρέπτης της ζωής μου είσαι...νύχτες ολόκληρες στην αντανάκλασή σου στο φώς του φεγγαριού βλέπω εμένα...
    Πολλές φορές το έχω νοιώσει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι καθρέφτης. Ότι θα δει στον απέναντί του θα κάνει.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Παράδοση άνευ όρων!!!
    Σε διάβασα!!
    Καταπληκτικός!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Φεγγαρένια,
    Καλώς ήρθες!

    Μέρος ολοκληρωμένης "ευτυχίας"ειναι όταν την μοιράζεσαι...

    "Σ'αγαπώ!γιατι η αγάπη σου με κάνει ευτυχισμένο..."

    Λέω εγώ...στην "ευτυχία"

    Κυριακάτικη καλημέρα σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Κaterina,

    "Ξημερώνει,
    ξημερώνει Κυριακή
    μη μου λυπάσαι
    είναι όμορφη
    είναι όμορφ' η ζωή
    να το θυμάσαι
    μη μου λυπάσαι
    να το θυμάσαι"

    Καλημέρα Κυριακάτικη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Jacki,

    Καλώς ήρθες!

    Τα λόγια σου γεμάτα καλοσύνη...

    Σε ευχαριστώ!

    'Ομορφη Κυριακή να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Βούλα,

    Σε καλοσορίζω!

    Να είσαι καλά!

    Η καλημέρα μου να συμπληρώσει την Κυριακή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Σ' ευχαριστώ για τα λόγια σου. Και σ' ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να μαγεύομαι και να νιώθω μέσα άπό τα κείμενά σου...Πώς άραγε μια αγάπη μπορεί να δέσει δυο και να δώσει πίστη μέσα τους...πίστη στο 'για πάντα μαζί'...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Νεφέλη,ευαίσθητη ψυχή...

    Να είσαι καλά!

    Καλή εβδομάδα να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Πρώτη φορά ήλθα στη γειτονιά σου.Αυτό που είδα μ'άρεσε και θα το ξανακάνω.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Κι η χαμένη ευτυχία κάπως έτσι θα απαντούσε...

    Εσύ μου γράφεις κι εγώ σε διαβάζω. Τώρα ξέρω, μα πάντα ξέρω, και πριν ήξερα, και μετά, ακόμη και τότε, πάλι θα ξέρω. Κι ας κάνω ενίοτε πως δεν ξέρω. Πρόφαση για να σε ακούω να μου εξηγείς, να μου το λες αυτό που νιώθεις με τόσους τρόπους. Αφορμή μονάχα. Για να βομβαρδίζομαι ολάκερη. Να αισθάνεσαι πως παραδίνομαι εκούσια στην αιχμαλωσία των όπλων σου. Να πάρω την ανάγκη σου και να στην βαφτίσω μονάχα πεθύμια...

    Γιατί δεν είμαι "όποια", είμαι

    Εγώ.!

    υ.γ. Τρυφερούδι μου, συγκινήθηκα με το κείμενο σου, να εισπνέεις όνειρα και να εκπνέεις αναμνήσεις.
    (.!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. jeminis,

    Kαλώς ήρθες λοιπόν!

    Σε ευχαριστώ!

    Καλό απόγευμα να΄χεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Κοπέλα ΜοΥ.! με το καναρινί σου φόρεμα...

    ...Και η "Ευτυχία" ήρθε και έκατσε δίπλα μου με ένα "Λευκό Φόρεμα..." μόνο για εμένα...

    Και ξέρεις τι μου έδειξε;

    Πως κάθε δάκρυ της για εμένα...
    άφηνε και το απορροφούσε το δέρμα της...μέσα της...
    Και όταν άπλωσα το χέρι μου να μαζέψω το πρώτο δάκρυ, μου είπε...

    "Άφησέ το εκεί...τα χαρτομάνδηλα,μετά πετιούντε σε κάποιο καλαθάκι που καταλήγουν στα σκουπίδια..."

    Νύχτωσε και απόψε καλή μου.!
    Η φωτιά, έχει ήδη ανάψει...

    (.!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Καλημέρα.

    Όμορφες σκέψεις, δύσκολες. Δεν ξέρω τι να πω.
    Όλα όσα διάβασα ήταν τόσο δυνατά.
    Η αλήθεια της κάθε ύπαρξης αποτυπώνεται στα δυο της μάτια. Ξεδιπλώνεται μπροστά μας, δεν μπορεί να μας κρυφτεί.
    Κι όμως πολλές φορές φοβόμαστε να τη διαβάσουμε μη τυχόν και δεν ταιριάζει με τη δική μας αλήθεια ή τα δικά μας όνειρα.

    Χαίρομαι που επισκέφτηκα το χώρο σου και θα το ξανακάνω (δεν είναι απειλή).

    Σου εύχομαι χρόνια πολλά γεμάτα υγεία, όνειρα και καλές στιγμές.

    Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. Άννα,

    Καλώς ήρθες!

    Όμορφα τα λόγια σου...γεμάτα καλοσύνη.

    Χαίρομαι για το πέρασμά σου και σε ευχαριστώ!

    Εύχομαι όμορφες γιορτές και εσύ να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Καλη χρονια να αντευχηθω με υγεια κι αγαπη!
    Ειναι πολυ ωραιο το blog σου αλλα λιγο χαθηκα μες στο σκοταδι και στα αλλα 5 που εχεις.... θα επρεπε στην εξωπορτα να μοιραζεις χαρτες για να μη χανομαστε!
    Η μουσικη που παιζει ειναι εκπληκτικη!!! Θα τα λεμε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. Χαρά Τσακίρη,

    Καλώς ήρθες!

    Υπαρχουν μονοπάτια που σε οδηγούν στις αναρτήσεις και στα ιστολόγια...ειμαι σίγουρος την επόμενη φορά θα τα ανακαλύψεις χωρίς κόπο.

    Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο και για την επίσκεψη σου!

    Καλές γιορτές να έχεις!

    Σίγουρα θα τα λέμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. αργησα λιγο αλλα βρηκα το καλυτερο blog,το πιο αληθινο...διαβαζεις και νομιζεις οτι ακους την ψυχη σου να μιλαει.....για ολα αυτα που χρονια θελει να πει......

    ΑπάντησηΔιαγραφή